تفرجی در منشاد

 

خداوندگار در کویر هم سبزی و طراوت و شادابی آفریده است

برف..........

و من چقدر دلم برای برف تنگ شده است .

جوانی بر سر کوچ است دریاب این جوانی را

جوانی بر سر کوچ است دریـــــــاب این جـــــوانی را             کـه شهری باز کی بیند غریـــب کاروانی را ؟

خمیده پشــــت از آن گشتـند پیــــــــران جهان دیده             کـه اندر خـــاک می جویـــند دوران جوانی را

ز نقد و نسیه عالـــــــم همین عـــمر است سرمایه              حـقش بگذار در طاعت ، بیاموزش معانی را

چو می دانی که باید رفت،از این هوشـیار دل تر شو            نـباید برد چون مستان به غفـلت زندگانی را

به هرزه می دهـــــی بر باد عــــمر نـــازنین ، کز وی              بـه حـاصل می توان کردن حیاط جاودانی را

به زر نخریده ای آن را ، از آن قـــدرش نــــمی دانی              کـه هندو قدر نشناسد متـــــــاع رایـگانی را 

                                  اگر تو شادمان باشی ، چه مغزولی رســد غم را ؟

                                 و گر خود را کُشی در غم ، چه نقصان شادمانی را 

                                 نظامی گر دلـــــی داری نوای عـــــاشقی بـــر کش 

                                 سماع ارغنونــــــــــی را ، شراب ارغـوانـــــــــــی را 

تقدیم به جوونای دیروز و امروز 

شعر از *** نظامی گنجوی ***            

بسی رنج بردم در ین سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی

                  الا ای بر آورده چـــــــــرخ بلــــــــند                چه داری به پیری مـــرا مستمند

                  چو بــــــــودم جوان برترم داشتی                به پیری مرا خــــــــوار بگذاشتی

                  مــــــــــرا کــــــــاش هرگز نپروردیا                 چو پرورده بودی نیـــــــــــــازردیا

                  نه امّید دنیــا نه عقبی به دست                 ز هر دو رسیده بجانم شکست

                  ستاره شب تیره یــــار من است                 من آنم که دریـــا کنار من است

                  بسی رنج بردم درین سال سی                  عجم زنده کردم بدین پــارسی

                                                پی افکندم از نظم کاخی بلند

                                                که از بــاد و بــــاران نیابد گزند

                           الا ای حضرت فردوسی قوم پارس هنوز زنده است

 

عشقی بود به نام گویندگی

من محمد علیزاده متولد ۱۳۵۸ ساکن یزد از زمانی که نوجوون بودم هنگامیکه فیلم نگاه میکردم بویژه فیلمهای غیر ایرانی وقتی صدای هنر پیشه های فیلم رو می شنیدم  که چقدر زیبا به فارسی حرف میزدند نا خداگاه به سمت اونا کشیده می شدم و خیلی علاقه مند  بودم به جای این هنر پیشه ها حرف بزنم مثلا صدای استاد خسرو خسرو شاهی بجای هنر پیشه هایی چون الن دلون ـ اماتا پاچان ـ و الپاچینو یا استاد چنگیز جلیلوند بجای بازیگرانی مثل مرحوم محمد علی فردین ـ مارلون براندو ـ برت لنکستر و پل نیومن و صدا پیشه های دیگر کشور از جمله اساتید پرویز بهرام ـ منوچهر اسماعیلی ـ نصرا... مدقالچی ـ بهرام زند ـ  حسین عرفانی ـ ناصر طهماسب و سایرین . همه اینها باعث شد من به دنبال راهی باشم به سمت و سوی گویندگی .

ادامه نوشته